[:en]சுவாமி விவேகானந்தரின்- ஆன்மா: அதன் தளையும் முக்தியும்[:]

[:en]நாம் ஒவ்வொருவரும் அந்த பிரம்மமாகிய உண்மையும் மாயையும் கலந்த கலவை.
மாயையிலிருந்து நம்மால் விடுபட முடிந்தால் நாம் உண்மையில் யாரோ அதுவாக
இருப்போம்

குறிப்பிட்ட அளவு சக்தியும் குறிப்பிட்ட அளவு ஜடப்பொருளும்
இணைந்தே உருவம் உண்டாகிறது.

நமது உடலுக்கு ஓர் ஆரம்பம் உண்டு என்றால் ஒரு முடிவும் உண்டு.ஆன்மாவிற்கு ஆரம்பம்
இல்லாததால் அதற்கு முடிவும் இல்லை

வேதாந்தத்தின் கருத்துப்படி உங்களுள்,என்னுள் என்று எல்லோருள்ளும் உள்ள ஆன்மா
எங்கும் நிறைந்தது

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும்,நினைக்கும் ஒவ்வோர் எண்ணமும் நம் மனத்தில் ஒரு
பதிவை உண்டாக்குகிறது.அதை சம்ஸ்காரம் என்கிறார்கள்

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்வில் மனத்தாலும் உடலாலும் செய்ய செயலின்
பலனே குணம். ஒவ்வொருவரும் தன் குணத்தை தானே உருவாக்கிக்கொள்கிறான்.

ஒருவன் இறக்கும்போது அவனது சம்ஸ்காரங்கள் இறப்பதில்லை. அவை மனத்துடன்
சேர்ந்திருக்கின்றன.மரணத்திற்கு பிறகு எங்கு செல்வது என்பதை இந்த சம்ஸ்காரங்களே
முடிவு செய்கின்றன

பிராணன் என்று சொல்லப்படும் சக்திகள் ஒன்று சேர்ந்து ஜடப்பொருளிலிருந்து உடலையும்
மனத்தையும் உருவாக்குகின்றன. மரணத்தின்போது பிராணன் உடலை விட்டு வெளியேறி
வேறு ஜடப்பொருளிலிருந்து வேறு உடலையும் மனத்தையும் உருவாக்குகிறது

மனம் அழிந்து தூள்தூளாகிச் சிதறி,சம்ஸ்காரங்களையும் விட்டுவைக்காமல்
போகும்போதுதான், நாம் பரிபூரண சுதந்திரம் அடைவோம்.

நம்முடைய இப்போதைய பிறவி முற்பிறவியின் பலனே.இந்த உலகில் தற்போது நாம்
செய்யும் செயல்களே நமது அடுத்த பிறவியை நிர்ணயிக்கின்றன

நம்மைப் பிறக்கச் செய்வது எது? நமது முன்வினைகள். நம்மை இவ்வுலகிலிருந்து
வெளியே கொண்டுபோவது எது? இங்கே நாம் செய்யும் செயல்கள்

இயற்கை ஆன்மாவின் முன் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆன்மா அறியாமை காரணமாக
தான் இயங்குவதாகவும் இயற்கை நிலையாக இருப்பதாகவும் நினைக்கிறது. பூமி நிலையாக
இருப்பதாகவும் சூரியன் கிழக்கில் உதித்து மேற்கில் மறைவதாக நாம் தவறாக
நினைப்பதுபோல்.

மனிதனுக்கு ஆன்மா இருப்பதுபோல் மிருகங்களுக்கும் மற்ற எல்லா உயிர்களுக்கும்
ஆன்மா உண்டு.

பிரபஞ்சம் முழுவதும் பிரம்மத்தில்தான் இருந்தது.அதிலிருந்து வெளிப்பட்டது.அது
எங்கிருந்து வெளிப்பட்டதோ, அதற்குள் அடங்குவதற்காகத்தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது

மனிதப்பிறவியே பிரம்மத்தை மிகவும் நெருங்கிய நிலையாகும்.
மனித பிறவியில் மட்டும் தான் ஜீவன் சுதந்திரம் பெற முடியும்.ஆகவே தேவர்களைவிட
மற்ற மிருகங்களைவிட மனிதனே மிகச்சிறந்தவன்

நாம் எந்த பிரம்மத்திலிருந்து வெளிப்பட்டடோமோ அந்த பிரம்மத்தை அடைவதற்கான
முயற்சிதான் வாழ்க்கையின் பெரிய போராட்டம். அங்கே தான் நிலையான
அமைதி இருக்கிறது

முதலில் ஒரு சமநிலை இருந்தது .அது கலைந்துவிட்டது.எல்லா பகுதிகளும் எல்லா
அணுக்களும் எல்லா மூலக்கூறுகளும் இழந்த தங்கள் சமநிலையை திரும்பப்பெறவே
போராடிக்கொண்டிருக்கின்றன

ஆயிரக்கணக்கானோரில் ஏதோ ஒருசிலருக்குத்தான் தாங்கள் சுதந்திரம்
அடைந்துவிடுவோம் என்ற விழிப்புணர்வு ஏற்படுகிறது.மற்றவர்கள் லெளகீக
வி­யங்களிலேயே திருப்தி அடைகின்றனர்

காரணகாரிய விதிகளின் பலனை முன்கூட்டியே அறிவும் திறன் உள்ளவர்களுக்கு,
இறந்தகாலம் மற்றும் எதிர்காலங்களைப்பற்றி துல்லியமாக சொல்ல முடிகிறது

கடவுள் எதையும் விரும்ப முடியாது. விரும்பினால் அவர் கடவுளாக இருக்க முடியாது,
அவர் நிறைநிலையை அடையாதவராகத்தான் இருப்பார்.

கடவுள் கோபம் கொள்கிறார்,கடவுள் இதனை விரும்புகிறார்,மகிழ்ச்சிகொள்கிறார் என்று
பேசுவது குழந்தைப்பேச்சு.அதற்கு பொருளே இல்லை.இதேபோல் செயல்படுபவர் கடவுளாக
இருக்க முடியாது

ஒரு குழந்தை இந்த உலகத்தில் பிறக்கும்போது ஊர்ந்துகொண்டும் பல் இல்லாமலும்
பிறக்கிறது.உலகைவிட்டு செல்லும் கிழவனும் ஊர்ந்துகொண்டு பல் இல்லாமல் செல்கிறான்.

நிறைநிலை பெற்ற மனிதர்கள் எதற்கும் ஆசைப்படுவதில்லை. ஏன்? ஆசைப்படுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை
ஆசையற்ற நிலையே தெய்வநிலை[:]

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *